Begin 1996  komt ze door bepaalde redenen (de enige waar ik om bepaalde reden niet niet op in ga) in een psychiatrisch ziekenhuis terecht na twee keer een flinke dosis medicijnen te hebben geslikt.

Na drie maanden mag ze weer naar huis en volgt er een deeltijdbehandeling. Op het moment dat haar verteld word dat ze a.s. vrijdag naar huis mag raakt ze in paniek en is er voor het eerst een zelfbeschadiging. Toch besluit de psychiater haar naar huis te sturen, wat ik toen allemaal tegen die man gezegd heb zal ik nu niet herhalen maar ik zag daar een doodongelukkige vrouw zitten die voor mijn gevoel aan haar lot over gelaten werd. Terwijl ze bezig is met de deeltijdbehandeling krijgen we ineens de kinderbescherming op het dak, we zouden de kinderen psychisch mishandelen en toen storten heel haar wereld weer in elkaar want je word er wel even van beschuldigt dat je geen goede moeder of vader zou zijn. Ik zelf heb daar nooit veel waarde aan gehecht aan deze beschuldiging want ik wist wel beter.

Uiteindelijk is ook daar uitgekomen dat er niks aan de hand was en dat het allemaal helemaal pluis was hier thuis.

Doordat ze in een kliniek was beland was onze oudste zoon tijdelijk bij een tante gaan wonen omdat ik ook midden in een verhuizing zat en ik voor nog drie kinderen moest zorgen.

Toen deze na anderhalf jaar thuis kwam moest ook deze onder behandeling van een therapeut want hij kon niet wennen aan de situatie dat hij nu alles moest delen hij was uiteindelijk toch anderhalf jaar enig kind geweest en nu ineens weer alles door vieren delen dat valt ook niet mee en echt makkelijk was het dan ook niet zowel voor hem als het gezin en na jaren bleek uiteindelijk ook de uitkomst te wezen dat hij adhd heeft.

Toen dit alles achter de rug was eind 1998 werd ik in een traject gezet naar een hersenoperatie i.v.m. mijn epilepsie.

Twee jaar lang eerst de ene kliniek in en dan weer de andere en uiteindelijk in april 2001 een succesvolle operatie gehad. maar drie paar maanden voor mijn operatie, om precies te zijn 18januari beland geheel onverwacht onze oudste zoon in het ziekenhuis met hersenvliesontsteking en ligt een paar dagen in kritieke toestand in het ziekenhuis. Hij is er uiteindelijk goed vanaf gekomen en is alleen aan een kant doof geworden maar daar is mee te leven. Toen hij na twee weken uit het ziekenhuis kwam moest vijf dagen later ineens de jongste zoon het ziekenhuis in i.v.m. een flinke longontsteking en ook deze was er niet best aan toe maar na een weekje mag ook hij weer naar huis.

Dan word het 2jaar rustig ondanks dat we nog wel continu (minimaal 2keer per maand) allerlei specialisten in doetinchem en utrecht af  moeten rijden en ik nog twee keer in een kliniek voor epilepsie terecht kom.

Dan eind 2004 word ik zelf ziek ik krijg eerst een flinke longontsteking maar kan na twee weken wel weer aan het werk maar ik ben twee dagen aan het werk en ga door mijn enkel met het gevolg drie weken weer niet kunnen werken. Op het moment dat ik weer aan het werk wil gaan krijg ik weer longontsteking met het gevolg dat ik zelf ook nog eens een keer overspannen raak begin 2005 wat ook niet even in je koude kleren gaat zitten want dat was wel het laatste wat ik van mezelf had verwacht, overspannen worden dat kan bij mij toch niet nou wel dus. Uiteindelijk kan ik 2mei 2005 weer aan het werk maar zijn we inmiddels naar de huisarts geweest omdat mijn vrouw een knobbel in haar borst voelde. Na een foto gemaakt te hebben en een echo moesten we direct doorlopen naar de chirurg en daar werd een punctie genomen. Daar kregen we 3mei 2005 de uitslag van en ik was net 2mei weer aan het werk gegaan. De uiteindelijke uitslag was dus borstkanker. Op dat moment realiseer je je dat niet eens maar ’s avonds stort je hele wereld in elkaar en op dat moment weet je dat ze dood gaat. Ik was er van overtuigt dat ze dood zou gaan en dat dacht ik niet maar dat wist ik zeker (gelukkig is het niet zover gekomen)  en ik was die zelfde avond alles al aan het regelen ik hoefde alleen de begrafenisondernemer nog maar te bellen en de muziek te branden want die had ik al gedownload. Uiteindelijk werd na een week al meteen de tumor verwijderd en kon 3weken later de bestraling beginnen.

Zes weken lang iedere dag 5dagen in de week naar Arnhem voor een bestraling van 1minuut en dan de hele dagen alleen maar moe.

Toen dat er eenmaal op zat konden we ongeveer 2weken rust nemen en kon de chemo beginnen met al de gevolgen van dien. Moe, ziek, misselijk, haaruitval en ga zo maar door en omdat mama continu ziek en moe was moesten de kinderen alsmaar rustig zijn en als ik er op terug kijk eigenlijk geen leven voor een kind. Half november de laatste chemo voor die tijd konden we er toch nog even snel een weekje tussenuit met de kinderen om alles even te vergeten. Even een paar weken rust en dan half december weer het ziekenhuis in om de eierstokken te laten verwijderen, kon nog net even voor de kerst.

En toen hadden we eindelijk alles achter de rug er waren uiteindelijk geen uitzaaiingen dus we hoefde ons geen zorgen meer te maken er volgde alleen nog een hormoonkuur maar dat was een kwestie van pillen slikken dus dat was wel te doen.

Maar begin januari 2006 ging het helemaal mis ik had  2maanden daarvoor al in de gaten dat het niet goed ging met haar maar ik hoorde haar er verder niet over tot eind januari. Ze belde me op het werk op en vraagt of ik meteen naar huis wilde komen. Ik kreeg inmiddels ook al telefoon van een vriendin van haar met de mededeling dat ze allemaal wartaal uitsprak. Thuis aangekomen vroeg ik wat er aan de hand was en ze gaf aan dat ze het allemaal niet meer zag zitten ze was op en kon de situatie en alles wat daarvoor gebeurd was niet meer aan. Uiteindelijk heb ik toen meteen de huisarts gebeld en toen is het balletje meteen gaan rollen en zat ze binnen twee weken in Lunteren in het herstellingsoord en vandaar uit zijn we gekomen waar we nu zijn.

Dus eigenlijk is het helemaal niet zo gek volgens mij dat we nu in deze situatie zitten en dat ze echt helemaal ingestort is. En dan is dit nog alleen maar even een samenvatting.

Alles wat zich vanaf dit punt afspeelt kan je lezen in dichtvorm vanaf het vertrek

Het is nu  4 mei 2006 en ik moet zeggen het gaat nu al stukken beter met haar en met mij en de kinderen maken het ook allemaal goed ondanks de dingen die ze mee hebben gemaakt en nog mee moeten maken op dit moment.

Home

Ik zou het zeer op prijs stellen als u een berichtje achterlaat in het gastenboek