Wat is er met me aan de hand, ik weet het niet
Is er iets wat ik zelf niet zie
Het lachen is me echt vergaan
Ik kan nu gewoon even de wereld niet aan
Het is druk om me heen waar ik ook kijk
Maar toch voel ik me alleen en eenzaam tegelijk
Ik wil rust maar die krijg ik niet
Maar er is blijkbaar niemand die dat aan me ziet
Even dacht ik dit doe ik op mijn sloffen
Maar ik voel nu dat ik uit elkaar ga ploffen
Altijd heb ik in mijzelf gelooft
Maar nu zit hij toch echt vol mijn hoofd
Ik trek dit niet meer ik kan dit niet meer aan
En ik weet niet of ik links of rechts moet gaan
Toch weet ik wel waar ik mee bezig ben
Omdat ik mezelf daar goed genoeg voor ken
Maar het word me nu echt allemaal veel te dol
Want mijn hoofd is nu echt gewoon veel te vol
Toelichting:
We zitten nog een week voor de verhuizing, de kinderen zijn alle dagen naar school en dat is alle dagen peddelen tussen Doesburg en Duiven en 's middags weer terug. Zij gaat gewoon drie dagen per week door met de deeltijd en de therapie en ik ben nog steeds in de ziektewet met het gevolg dat ik alle dagen gewoon in mijn eentje thuis zit in de rotzooi en dat breekt me nu echt allemaal op . Juist omdat je alleen in de troep zit heb je continu het gevoel dat je er alleen voor staat ondanks dat je weet dat iedereen zijn best doet maar zo voelt het niet. Ik zal blij zijn als deze laatste zeven dagen echt voorbij zijn en ik eindelijk eens van de rust kan genieten. Want dat is het enige waar ik nu nog naar op zoek ben is RUST.
Ik zou het zeer op prijs stellen als u een berichtje achterlaat in het gastenboek.
