Eindelijk denk ik alles achter de rug

Dan komt ineens mijn hernia terug

Ik zeg tegen mezelf verdomme moet dat nu weer

Maar denk bij mezelf verdomme ik trek dit niet meer

Ik vraag aan mezelf waar heb ik dit nu weer aan te danken

Zo vlak voor de verhuizing ik kan wel janken

Is zij nu eindelijk bijna op de been

Kan ik straks zeker naar het ziekenhuis heen?

Dat is wel het laatste waar ik op zit te wachten

Zo vlak voor de verhuizing, wat een gedachte

Valt het straks mee of valt het straks tegen

Ik weet het niet maar kan er even niet meer tegen

Dertien juni eerst door de scan

Dat is nu juist waar ik zo bang voor ben

Niet voor de scan zelf, die heb ik vaker gehad

Maar voor de uitslag want straks ligt hier het werk plat

Die pijn in mijn rug is beter te verdragen

Dan dat ik haar de lasten van de verhuizing moet laten dragen

En daarom denk ik elke keer

Ik wil wel, maar ik trek het niet meer.

Toelichting:

begint eindelijk een beetje alles op rolletjes te lopen en ziet alles er weer vrolijk uit begint het gesodemieter met mezelf ineens weer nou daar word je echt niet vrolijk van als je weet dat het hele huis nog opgeknapt moet worden voor je het kan verlaten want zoals iedereen wel weet is het natuurlijk wel zo dat je het huis in de oude staat terug moet brengen en aangezien we hier tien jaar gewoond hebben is er toch wel het een en ander veranderd. en dan kom ik ineens met een vreselijke pijn in mijn rug aan zetten nou lekker dan. een goed begin is het halve werk, DUS 

Ik zou het zeer op prijs stellen als u een berichtje achterlaat in het gastenboek.