Als je terug denkt aan die vreselijke tijd

Dat je moeder zoveel lijdt

En die gedachte krijg je niet uit je hoofd

Maar je moet wachten tot het wordt geroofd

Dan springen je de tranen zo in je ogen

En het kost je een groot deel van je vermogen

Een vermogen dat niet op mag raken

Want anders begin je opeens af te haken

En afhaken moet je echt nooit doen

Want dan krijg je opeens veel meer te verdoen

Dus rust goed uit en let niet op je ogen

Want ook al vind jij dat misschien niet

Maar tranen die mogen ! ! !

Dit gedicht is niet door mij zelf geschreven maar door mijn jongste zoontje van elf en het geeft precies zijn gedachte weer zoals hij het voelt als hij er over nadenkt wat er de afgelopen jaren hier thuis allemaal is gebeurd.

Ik zou het zeer op prijs stellen als u een berichtje achterlaat in het gastenboek.