Wat zit het leven toch raar in elkaar zeg. Zo schrijf je dat het tijd word dat mama maar eens een poosje opgenomen moet worden en zo schrijf je dat het zo goed met haar gaat dat ze morgen wel weer naar huis kan. Zo schrijf je dat je na 15jaar weer smoor verliefd bent en zo schrijf je dat je alle trouwfoto’s weg wilt gooien en zo schrijf je dat je haar voor haar eigen bestwil weer 3 dagen op laat nemen en zo schrijf je dat je haar voor jou eigen bestwil het liefste definitief de keet uit wilt schoppen. Ik geloof dat ik al mijn gevoelens helemaal door elkaar heb liggen en als ik mijn eigen site in volgorde van de gedichten lees vraag ik me wel eens af kan dit wel die volgorde die klopt toch van geen meter en als het wel klopt is er toch niet een die zoiets kan geloven.
Eigenlijk kan ik het zelf niet eens geloven wat er allemaal staat en wat er allemaal gebeurd is en nog gebeurd maar het zijn wel allemaal gevoelens met een waargebeurde achtergrond. Af en toe vraag ik me wel eens af zijn gevoelens dan gewoon momentopnamen en moet je ze wel serieus nemen want morgen voelt het toch weer anders. De afgelopen twee jaar heeft mijn leven zo gigantisch overhoop gelegen dat ik er eigenlijk geen donder meer van snap juist omdat mijn gevoelens ook zo door elkaar hebben gelegen en misschien nog wel liggen. Ik zit hier nu eindelijk in mijn nieuwe huisje en ben eens een beetje aan het evalueren wat er de afgelopen jaren met me gebeurt is. Vorig jaar borstkanker bij mijn vrouw met het gevolg dat ik bijna een jaar voor de kinderen gezorgd dit jaar een flinke depressie bij mijn vrouw en weer 4maanden alleen voor de kinderen gezorgd en de rest van het jaar voor een heel groot deel voor de kinderen en voor mijn vrouw. En ik zou het zo weer doen want wat ik er allemaal mee bereikt heb is een nieuwe start en een heel nieuw leven. Na het nemen van een makkelijke beslissing voor mij maar een moeilijke beslissing van de andere leden van het gezin zijn we nu eindelijk aan een nieuwe start begonnen en zij die er de meeste moeite mee hadden hebben er de meeste schik mee. Na twee jaar in een hel geleefd te hebben zijn de kinderen nu helemaal in de wolken, ze voelden zich meteen thuis en voelen zich helemaal in hun sas op de nieuwe school en hebben al volop vrienden gevonden die ze in Doesburg nooit hadden. Wat is er in de afgelopen twee jaar toch vreselijk veel gebeurd en veranderd voor mijn gezin. De kinderen zijn veranderd en sterker geworden, ik ben veranderd en sterker geworden, de band tussen mij en de kinderen is in de afgelopen twee jaar veel sterker geworden. En vooral met de oudste heb ik band op gebouwd waar ik niet van had durven dromen. Een jaar of 5-6 terug vroeg ik mezelf wel eens af of ik wel van hem hield want het liep helemaal niet tussen ons tweetjes en nu heb ik een band met hem zoals ieder vader die zou willen hebben. Ik kan met hem praten, ik kan er voor hem zijn iets waar ik dan ook echt trots op ben dat ik dit heb kunnen bereiken de afgelopen jaren.
Mijn gezin is in de afgelopen jaren echt veranderd en dan wel in de goede zin van het woord met als eindhalte DUIVEN.
Het is vreselijk dat het allemaal op deze manier heeft moeten gaan maar ik ben er volop van overtuigd dat die borstkanker een doel had. Het moest ons gezin dichter bij elkaar brengen en het moest het gezin weer in leven brengen en vooral bij elkaar houden,
Ik ben er dan ook volledig van overtuigt dat die kanker niet meer terug zal komen want hij heeft zijn doel bereikt en gaat ons weer helemaal gelukkig maken voor zover we dat al niet zijn.
IK GELOOF NIET SNEL IN WONDEREN MAAR VOLGENS MIJ IS DIT ER WEL EEN
Want ondanks dat het nog niet zo loopt als het zou moeten hebben we toch de kracht op kunnen bouwen om eerlijk tegen elkaar te praten ook al duurt het even voor de eerste het gesprek opent want het is niet altijd fijn om dingen te moeten zeggen die andere kunnen kwetsen maar toch met een goede bedoeling gezegd worden.Al met al ben ik apen trots op ons alle zes met dat gene wat we tot op heden bereikt hebben.
Wat dat betreft is ons leven net een schuur. Altijd een zooitje en toch weten we hem altijd weer op orde te krijgen.
