In 1998 kwam ik in aanraking met een kind van slechts 7 jaar jong dat vaak heel opstandig, boos en agressief was en het gezin aan alle kanten probeerde te terroriseren. Hij slurpte alle aandacht op, en de andere kinderen moesten het ontgelden, alle aandacht ging naar het kind om maar te proberen het kind te bedaren. De ouders snapten er helemaal niks van hoe kan het dat mijn kind zo agressief doet zelfs tegen zijn eigen broertjes de ouders kwamen er maar niet achter en werden steeds wanhopiger. Hoe kan het dat ik mijn kind niet op een leuke mannier op kan voeden wat doe ik verkeerd, en de ouders bleven maar gissen wat ze nu verkeerd deden en hoe ze het beter konden doen om geen slechte ouder voor hun kinderen te zijn. Ook op de basisschool ontpopten zich dit gedrag en in de speeltuin en rondom huis met de kinderen in de buurt. Met het gevolg dat het kind op de basisschool jaren werd gepest door zijn gedrag. Doordat het kind gepest werd, werd het alleen maar agressiever en het werd een visuele cirkel die zich continu herhaalde. Tot op een bepaald moment het kind andere kinderen met een grote stok te lijf ging en een leerkracht van school dit gelukkig nog kon tegenhouden dat er daadwerkelijk vreselijke ongelukken zouden gebeuren. En continu werden de ouders door zowel school, het speeltuinbestuur en ouders uit hun directe omgeving aangesproken op het gedrag van hun kind jegens andere kinderen maar ook tegen volwassene en leerkrachten. En terecht zou je denken. En toch, op de een of andere mannier had moeder al wel vaak aangegeven dat er bij haar het vermoeden bestond dat er ADHD bij het kind aanwezig zou zijn. (jaren later zou dit ook bevestigt worden) Het kind had wel het een en ander meegemaakt maar daar was het al overheen gegroeid dus dat kon het niet zijn. Hij was een april 1997 bij een tante gaan wonen omdat moeder door omstandigheden depressief was geworden en voor langere tijd naar een psychiatrisch ziekenhuis moest, in de tijd dat hij bij zijn oom en tante woonde had hij een vreselijk goede band met zijn oom opgebouwd, het waren echt vrienden geworden. Maar in april 1998 kwam zijn oom en beste vriend die hij had op deze aarde te overlijden. Maar ondanks dat het een grote schok voor hem was had hij er na enkele maanden vrede mee omdat hem ook verteld was dat zijn oom zeer ernstig ziek was en had hij er mee leren leven juist omdat hij nu de reden wist en dat het beter was voor oom dat hij nu mocht rusten. Om in juli 1998 weer terug naar huis te keren werd er eerst even alleen in de weekenden naar huis gegaan om weer even te wennen want in die anderhalf jaar was er thuis natuurlijk wel het een en ander veranderd. In die weekenden ging het op vrijdag goed, zaterdag minder en op de zondag kwam er het opstandige vervelende agressieve kind weer naar boven en niemand snapte waar dat vandaan kwam maar in juli 1998 kwam hij uiteindelijk weer definitief naar huis leuk bij papa en mama wonen. Maar dat leuk dat viel toch even anders uit dan wat we dachten want het kind bleef opstandig, agressief en gigantisch vervelend tegen zijn broertjes doen. Ja waar zou dat aan liggen ga gingen vader en moeder zich afvragen. Hij heeft uiteindelijk bij tante gewoond en daar had hij het rijk alleen want tante had zelf geen kinderen en nu moest hij dat rijk ineens dellen met nog drie kinderen dus er viel een heel stuk aandacht weg. op achtjarige leeftijd is er therapie begonnen om te kijken wat er in het kind verborgen zat. Uiteindelijk kwam de therapeut er niet achter wat er nu werkelijk aan de hand was en de therapie werd gestopt. Maar de agressie was niet voorbij, sterker nog, die nam alleen maar toe. En iedere keer als het kind flipte maar weer proberen te praten met het kind en iedere keer kwam het zelfde verhaal naar boven “ik heb ruzie in mijn hoofd” en als er dan werd gevraagd wat voor een ruzie dan was zijn antwoord “gewoon ruzie” en verder kon hij er niets aan toevoegen. Uiteindelijk kwamen de ouders in 2007 er pas achter wat hij daar mee bedoelde, hij had al die jaren stemmen in zijn hoofd gehad. Jaren heeft dit gedrag uiteindelijk geduurd en het werd alleen maar erger, als het kind flipte werd de hele inboedel van zijn slaapkamer van de trap af naar beneden gegooid, het matras werd toegetakeld met een snoeischaar van school. Op 14 jarige leeftijd komt het kind uiteindelijk bij een kinderpsychiater terecht waar hij wel mee praat maar waar hij zelf van aangeeft dat hij er alleen maar naar toe gaat omdat hij dan niet naar school hoeft (want het gepest worden ging ook op het voortgezet onderwijs gewoon door) maar hij vind de bezoekjes maar nutteloos en onzin. Uiteindelijk verwaterd het contact met de psychiater nadat er bij de moeder van het kind  in 2005 borstkanker is geconstateerd. En tot stomme verbazing gaat het juist in dat jaar redelijk beter en zijn er vorderingen. Maar een jaar na dato begint het gedrag weer helemaal terug te komen het hele verhaal begint gewoon weer helemaal opnieuw en de ouders van het kind snappen er echt helemaal niks van en sterker nog ze begrijpen niet waar dit gedrag vandaan komt. Inmiddels was er al wel vastgesteld dat er inderdaad ADHD aanleg aanwezig was bij het kind maar dit gedrag moet toch meer zijn dan ADHD dat kan toch niet anders. Inmiddels was het bij de ouders al wel bekend dat het gedrag wel eens kon komen door het verleden van het kind en wat het in al die jaren allemaal wel niet meegemaakt had en nog mee moest maken.

Op 2 of 3 jarige leeftijd had het kind medicijnen geslikt van vader waardoor het kind met een noodgang naar het ziekenhuis moest om de maag leeg te laten pompen. En als er iets traumatisch is dan is het wel het leegpompen van de maag. Dat is al zo bij een volwassene laat staan bij een kind van een jaar of 3. Dan uiteindelijk (wat ik net al vertelde) op 6jarige leeftijd een poosje ergens anders gaan wonen. Hij werd eigenlijk gewoon uit het gezin gerukt (zo voelde hij dat na later blijkt. En moest even ergens anders gaan wonen juist omdat moeder in een psychiatrisch ziekenhuis was beland en vader voor nog 3 kinderen moest zorgen en midden in een verhuizing zat die hij helemaal allen moest regelen.

Dan word vanaf 1999 vader regelmatig in het ziekenhuis/ kliniek voor epilepsie opgenomen omdat vader een hersenoperatie moest ondergaan. Dan komt het kind in januari 2001 plotseling zelf in het ziekenhuis te liggen met hersenvliesontsteking en ligt het kind 2dagen in kritieke toestand en kantje boord. Uiteindelijk is dat goed afgelopen en heeft hij er enkel aan over gehouden dat hij aan een kant doof is geworden. Dus op zich viel dat wel mee en pikte hij dat goed op. Totdat hij hoorde dat hij daardoor niet kon worden wat hij eigenlijk wilde worden “brandweerman” opdat moment viel een droom in duigen en werd het kind weer teleur gesteld. Maar ook daar kwam hij overheen en pikte het goed op en uiteindelijk wilde hij toch liever dolfijntrainer worden. Ook weer opgelost. (dachten de ouders)

In 2001 komt vader uiteindelijk in utrecht in het ziekenhuis te liggen voor de hersenoperatie die er moest komen. Dat zat het kind heel erg dwars hij was op dat moment 9, hij had immers zelf net kritiek in het ziekenhuis door een aandoening aan de hersenen en nu moet vader geopereerd worden aan de hersenen dus ook dat was voor dat kind een zeer traumatische ervaring. Eind 2004 loopt het thuis niet helemaal lekker, vader raakt overspannen en dat voelen de kinderen ook, dus dat botste regelmatig, maar in mei 2005 kon vader weer aan het werk en het was de bedoeling dat het allemaal weer wat lekkerder zou gaan lopen maar helaas. Vader was net 2 dagen aan het werk en kreeg toen te horen dat bij moeder borstkanker was geconstateerd. Dus het hele gezin weer in rep en roer. 1 week na de diagnose een operatie, 2weken daarna 6weken bestraling en enkele weken daarna begint dan de chemo. Het gezin werd gewoon weer geleefd. De kinderen moesten rustig zijn want hun moeder was ziek of te moe. En dan ook nog eens in de zomervakantie die kinderen moeten in die tijd gewoon in een hel geleefd hebben dat kan haast niet anders. In december krijgt moeder de laatste operatie en als dat gebeurd is kan het gezin weer tot rust komen. Maar ook dat liep anders dan de bedoeling was. Eindelijk kwam moeder tot rust na een jaar van behandelingen en geleefd worden, maar die rust sloeg al snel om in een depressie, nu moeder eindelijk rust had drong het pas tot haar door wat ze het afgelopen jaar eigenlijk mee had gemaakt. Met het gevolg, opname in een psychiatrische kliniek van januari 2006 tot mei 2006 met uiteindelijke diagnose borderline. Ook dat was een vreselijk moeilijke tijd voor de kinderen en omdat we al zoveel mee hadden gemaakt op de locatie waar we toen  woonden besloten we om naar een ander dorp te vertrekken. Na uiteindelijk 4maanden in de troep te hebben geleefd konden we verhuizen, wat een enorm goede zet was dat zeg achteraf gezien. Iedereen had/heeft  het gewoon gigantisch naar zijn zin. En ja dan word het eindelijk rustig binnen het gezin. In de tijd dat moeder in de psychiatrische kliniek had gezeten was het kind al weer wat rustiger geworden en ging het echt goed met hem. Althans dat dachten ze.

Dan is het januari 2007

Het kind flipt finaal en gaat helemaal door het lint na een discussie met zijn broertje. Hij gaat zijn broertje te lijf en uiteindelijk moet het broertje onder doktersbehandeling worden gesteld met uiteindelijke uitslag nekwervels  gekneusd, oogkast gekneusd, bloedneus, en flink op de rug ingeslagen. Op dat moment word de jeugdzorg ingeschakeld en het kind uiteindelijk uit huis geplaatst omdat het kind thuis echt onhandelbaar was geworden. Enkele weken voor het kind uit huis geplaatst werd had de vader van het kind al een heel groot vermoeden wat de uiteindelijke diagnose was wat er met het kind aan de hand was. Bij toeval kwam vader op een site waar hij las over ODD en wat de kenmerken waren van ODD. Tot zijn stomme verbazing kwam vader er achter dat het kind helemaal geen ADHD had maar ODD.(Uiteindelijk is na de uithuisplaatsing door deskundige odd vastgesteld plus reactieven hechtingsproblematiek.) 

Wat er op dat moment door die vader heen ging is met geen pen te beschrijven en zijn grootste vraag was dan ook “waarom moet ik daar achter komen via internet”. En ik snap en weet ook precies wat die vader op dat moment voelde en dacht, en dat heeft maar een reden.

UPDATE 15-07-09

inmiddels zitten we in juli 2009

Wat deze gozer allemaal gedaan heeft in positieve zin is niet te filmen. De afgelopen anderhalf jaar is er veel gebeurd. Na enkele zeer negatieve ervaringen met zowel hem als de instanties waar we mee te maken hadden en de nodige escalaties tussen het kind en ons als ouders kwam er uiteindelijk het oordeel van zowel ons als de jeugdzorg dat het beter was om een aanvraag in te dienen bij de rechtbank voor de gesloten jeugdzorg (dus niet de jeugdgevangenis zoals zovele denken bij deze uitdrukking). Uiteindelijk kwam de machtiging en was het zoeken naar een goede plek. Maar intussen kwamen we er achter dat het zonder voogd niet werkte en we konden alleen een voogd krijgen als hij een onder toezicht stelling (OTS) zou hebben. dus uiteindelijk hebben we ook een OTS voor hem aangevraagd en toen ging het allemaal wat soepeler. Het heeft een paar maanden geduurd maar uiteindelijk is hij in juli 2008 naar de Heldingstichting in Zetten gegaan en hij had het niet beter kunnen treffen. Ook de voogdes die hij toegewezen kreeg was gewoon super een betere had hij zich niet kunnen wensen.

We zijn nu een jaar verder Juli 2009

Wat die jonge allemaal gepresteerd heeft in het afgelopen jaar is met geen pen uit te leggen. Hij heeft geleerd hoe met situaties om te gaan hoe met emoties om te gaan het is helemaal super. Hij gaat studeren en is nu zover dat hij kamertraining gaat doen. Hij ziet dingen die hem vroeger helemaal niet deerden het allemaal gewoon in een woord helemaal SUPER gegaan afgelopen jaar. Er zijn natuurlijk wat tegenslagen geweest en hij is in eerste instantie in een gigantisch gat gevallen maar is er ook weer helemaal uitgeklommen.

Hij heeft weer echt een toekomst en de relatie ouders/kind is weer op orde. En ja wat kan ik er allemaal nog van zeggen.

GEWOON SUPER

ZOALS HET ER NU UITZIET GAAT DEZE JONGE EEN GIGANTISCH MOOIE TOEKOMST TEGEMOET EN IK WENS HEM HEEL VEEL STERKTE EN SUCCES MET ZIJN TOCHT.