Nou het is eindelijk zover haar ziekte heeft een naam gekregen. Vandaag (10-5-06) hebben we te horen gekregen dat de definitieve diagnose borderline is. Zij is blij met de uitslag, niet omdat ze borderline heeft maar omdat het eindelijk een naam heeft. Ik weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet, misschien heb ik er wel teveel over gelezen. Ook de kinderen beginnen vragen te stellen WAT IS BORDERLINE? Ja en ik heb er dan wel veel over gelezen maar echt het fijne weet ik er ook nog lang niet van. En af en toe vraag ik mezelf af wil ik het wel weten en gaat er wat veranderen en als er wat gaat veranderen wat gaat er dan veranderen ik weet het allemaal niet.                           

Toch ben ik voor haar heel blij dat het nu een naam heeft. Ze leeft eindelijk niet meer in die onzekerheid van heb ik nu iets, ben ik ziek of stel ik me aan en ben ik gewoon gek aan het worden. Nou dat ze zich niet aanstelde daar waren we het al snel over eens en dat ze ziek was ook maar we wisten alleen niet wat het was en nu ik het weet weet ik niet eens of ik wel zo blij moet zijn dat ik het weet. 

Nu zit ze nog in kliniek Zevenaar van ggnet in Warnsveld maar vandaag hebben we eindelijk te horen gekregen dat ze 25mei definitief naar huis mag. Twee weken geleden was ik nog bang dat ze haar naar huis zouden sturen maar nu ben ik dol gelukkig dat ze naar huis gaat komen. Ik was bang om haar thuis te krijgen en ook weer door die onwetendheid. Ik was bang ik wist niet wat ik moest verwachten en wat er met de kinderen zou gebeuren. hoe zouden ze reageren in hoeverre moet je je kind er mee leren omgaan maar ik ben er achter gekomen dat ik alles misschien TE negatief heb bekeken sinds ze zeiden dat ze waarschijnlijk een borderline had. En juist tijdens het schrijven van de gedichten kwam ik daar achter en na een gesprek gehad te hebben met haar begeleider. Ik werd ineens heel positief en ik kwam erachter dat ik eindelijk kon zeggen dat ik er aan toe was om haar thuis te krijgen. En dat ondanks dat ik nog steeds niet weet wat me te wachten staat of eigenlijk gezegd wat ONS te wachten staat dus ik laat het maar gewoon op me af komen dat lijkt me de beste weg.

en wat mijn vrouw betreft: ik ben hartstikke trots op haar wat ze allemaal geflikt heeft de afgelopen maanden en ze heeft zich er toch maar even doorheen getrokken en er zal nog heel hart gewerkt moeten worden maar deze trots pakken ze haar niet meer af.

Toch zou ik wel graag ook verhalen van andere willen horen en lezen en eventueel ook nog wel op de site plaatsen.    Dus zou jij jou ervaring(en) met een ander willen delen deins er dan niet voor terug om mij een e-mail te sturen want ik denk dat velen er prijs op zouden stellen om ook het verhaal van een ander te horen. Ik tenminste wel. Zet er wel even bij of je hem wel of niet online wil hebben.

het is dan wel geen gedicht maar ik moest het wel even kwijt

Ik zou het zeer op prijs stellen als u een berichtje achterlaat in het gastenboek.